Petrus, een apostel van Jezus Christus, aan de vreemdelingen in de verstrooiing in Pontus, Galatië, Kappadocië, Asia en Bithynië.
1 Petrus 1: 1
Ik vond een kaart, waar al deze plaatsen liggen. Het is in Turkije.
Petrus heeft daar in Constantinopel, wat we nu kennen als Istanbul, zijn eerste gemeente gesticht. Of nee, niet zijn, maar Christus' gemeente! Jaren later, als Petrus verder gereisd is, krijgen de christenen in Turkije met vervolgingen te maken. Hij schrijft hen dan een brief. En deze brief lees ik nu, bijna 2000 jaar later. En omdat het geen oude, vergane, vergeten, versleten brief is, maar een lévende brief, met woorden van eeuwig leven van de Eeuwige zelf, is het nog steeds een brief vol bemoediging!
We zitten er als wereld ook nu niet lekker bij. Er gebeurt veel, te veel! Daarbij kunnen er ook in je persoonlijke leven tegenslagen zijn, die je niet in de koude kleren gaan zitten. Of laten we het beter 'beproevingen' noemen. Dan zou je soms best eens een fijne brief willen krijgen van een goede oude leraar, je zou de woorden indrinken en weer een beetje moed krijgen.
Ik ben geen Bijbellerares, verwacht dat ook niet van me. Maar ik houd van de woorden van God en ik ga proberen er van vers tot vers doorheen te gaan. Met een klein schrijfsel, meer voor mezelf dan voor iemand anders. En toch hoop ik, geloof ik zelfs, dat het je, als je meeleest, goed zal doen!
Vreemdelingen!
'Aardig' begin.
Wel waar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten